Home

Armoe
Toen ik gisteravond in het vliegtuig stapte, terug naar Nederland, zag ik de Volkskrant met op de voorpagina een bericht waarin Bill Gates een uitnodiging doet aan Geert Wilders om hem rond te leiden in Afrika. Aanleiding is de voorgenomen korting van Nederland op de ontwikkelingssamenwerking. Wat is dit toch een lastig thema, wat moeten we er mee? Dat het anders moet is duidelijk, maar hoe het anders moet nog niet. Voor mij is wel waar dat we onze medemensen in ontwikkelingslanden niet in de steek mogen laten.

Gelukkig heb ik ervaren dat er nog veel gulle gevers zijn. Misschien wel juist omdat het hier om een overzichtelijk project gaat en het geld rechtstreeks op de plek komt waar het moet zijn.

Deze blog met een vertraging van 6 dagen. Het kon niet anders.

Aaibaarheid
Nadat ik afgelopen zaterdag m’n weblog geplaatst had, ben ik terug gegaan naar het project. Bijna alle andere vrijwilligers waren dat weekend op safari. Ik beloofde mezelf een lekker rustig weekend met vast wel gelegenheid een boek te lezen. Dat werd een hele bladzij. Toen de kinderen rond het huis eenmaal door hadden dat ik er was, was het gedaan met de rust. Onophoudelijk staan ze voor de deur Johanna te roepen en er is er eentje bij die me steeds Marijke noemt. Toen het donker was heb ik me lekker gewassen en schone kleren aan gedaan. Heerlijk, al was het maar voor 1 minuutje. Kleine Judith kwam met haar snotneus op me afgestormd en wreef haar gezicht even lekker op m’n schone broek. Ze houdt er zo van om geaaid te worden. Toen heb ik me er maar weer aan overgegeven, spelen met de kinderen, boekjes lezen en kleuren. In 10 minuten tijd was ik weer vies.

Alledagsleven in Uganda

Augustine is de oudste locale vrijwilliger bij het project. Hij is er al van begin af aan bij. Hij heeft een prachtige kop en het is een lieve man met humor. Hij doet zijn vrijwilligerswerk naast zijn eigen landbouwbedrijfje. En dat is in deze regentijd heel vermoeiend voor hem, want hij zaait ’s ochtends al heel vroeg om op tijd bij het project te kunnen zijn. Bij het project heeft hij HIV/AIDS als aandachtsgebied en dat doet hij goed. En hij lust heel graag een borrel.
Afval is hier een groot probleem, vooral het plastic. Het verbrand niet goed, het smelt alleen. Als het verbrand wordt stinkt het verschrikkelijk. Deze week hebben we een poging gedaan de enorme bult op te ruimen. Aan alle komende vrijwilligers zou ik willen adviseren niet te veel prullaria mee te nemen en als je perse graag wat wilt meenemen, ontdoe dan thuis alles van de verpakking.

Applaus
Een heel dik applaus voor de projectleiding van Lwerudeso!
Na 13 maanden een hartverwarmend weerzien met de mensen in en rondom het project. Het doet hen goed dat vrijwilligers terugkomen. Voor hen betekent het dat betrokkenheid in Nederland doorgaat en gevoeld wordt.

Er is veel goeds gebeurd het afgelopen jaar. Soms heel kleine verbeteringen en enkele heel grote.
Natuurlijk wordt er doorlopend gewerkt aan het bouwen van watertanks. Ik heb nog niet helemaal duidelijk hoeveel het er nu precies zijn, maar er komen er maandelijks ongeveer 1 a 2 bij.

Het kippenproject loopt gesmeerd. Het kippenhuis is prachtig geworden en de kippen zijn gezond. Er is na aankomst als kuiken geen enkele kip dood gegaan. Per dag levert dit 80 eieren op en die worden ook dagelijks verkocht. De vraag is zelfs groter dan het aanbod. De opbrengst komt ten goede van andere projecten.

Aangekomen
Al weer 2 nachten in Uganda doorgebracht. En wat voelt dat vertrouwt. Alsof ik nooit ben weg geweest. En dat is toch gek, want ik heb ruim 12 maanden in Nederland doorgebracht en dat was bij tijd en wijle heel lang, alsof er geen eind aan kwam. En wat ik ook zo raar vind is dat er geen overschakeling meer lijkt te zijn. Er zijn met mij 8 nieuwe vrijwilligers voor verschillende projecten aangekomen en opeens viel me op hoe verbaasd of verrast zij zijn over wat mij niet meer opvalt. Waar anderen al meer dan 100 foto’s maakten, heb ik er nog geen een gemaakt. Is het dan jammer dat ik die verbazing niet meer heb? Nee hoor, helemaal niet. Ik voel me hier op m’n gemak en dat is voor nu genoeg. Bovendien geniet ik van de verbazing en het enthousiasme van de anderen.

Gister ben ik met collega vrijwilliger Monique naar Kampala geweest om leesboeken voor de leesclub op de school te kopen. We zijn goed geslaagd met zo’n 50 boekjes en een aantal spellen.

Alweer
Op 22 december 2010 schreef ik in mijn laatste weblog:
‘Maar ik zal Whitney, Bosco, Kaluna, Carlos, Diana, Joseph, Paul, Ireen, Leon, Brenda, Rachel en Patrick het meest missen. Ik ben heel benieuwd hoe het hen in het leven verder zal vergaan’.
En nu kan ik melden dat ik hen binnenkort weer ga zien. Ik heb zo vaak aan hen gedacht en ik ben zo benieuwd hoe het met hen en het project is, dat ik besloten heb om gewoon maar weer te gaan. Op 24 februari vertrek ik, deze keer voor 1 maand. En ik heb er heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel veel zin in.
In deze weblog hoop ik jullie op de hoogte te kunnen houden van het lief en leed van de bewoners en de ontwikkelingen bij het project. Als je de blogs automatisch wilt ontvangen, kun je je aanmelden via de knop ’volg mijn ervaringen’. Via dezelfde knop kun je je ook weer afmelden als je er genoeg van hebt.

Tunalabagana
 
Weer thuis, zoals dat heet. In Uganda was ik niet in m’n eigen huis, maar ook wel ‘thuis’.

Toegift

Nu Uganda in de stemming is voor de Kerst, ontsnap ik even aan die gezellige, opgewonden sfeer om de nog beloofde foto's te plaatsen.

Nogmaasl fijne Kerst!
Johanna

Tropenkoorts
 
Vorige week beloofd nog iets te vertellen over de ‘fuel saving stoves’. Het gaat om het maken van een 2-pits fornuis van klei, waarbij je zuinig met hout kunt stoken. Beter voor het milieu dus, maar ook kosten besparend, want stookhout moet je hier kopen. We hebben ze bij 3 gezinnen gemaakt, waarbij ik eerlijk moet vertellen dat wij alleen klei met gras gemixt hebben (weer op blote voeten), want er was een professionele stovenbouwer die het zware werk deed en aan de gemeenschap demonstreerde hoe je het moet doen.
 
Vorig weekend in Kampala geweest. Was een ramp. Verschrikkelijk druk en heet. Zeg maar een grote smogwolk. Paar keer ingesloten geraakt in een mensen- en automassa. Paar keer bijna verongelukt op de bodaboda. Telefoon van een collega gestolen. En dat allemaal vanwege een bezoek aan de vrouwenmarkt.

Trapnaaimachine 

Tupperware, teenslippers, toetoet tuutuut.
 
Tupperware, maar dan van aanzienlijk mindere kwaliteit (zoals bijna alles hier, van dubieuze Chinese of Japanse makelij), vind je in overvloed in Masaka, de stad waar we in de weekenden vaak zijn.
Vanuit ons huis is het ongeveer 3 kwartier rijden. Ongeveer 3 km buiten de stad, op een heuvel, ligt het backpackers hostel waar we logeren. Het is een mooie, rustige plek met een grote tuin en alleraardigst personeel. Het is de plek waar alle vrijwilligers van de verschillende projecten elkaar ontmoeten. Als alle projecten optimaal bezet zijn, zijn dat er 24. Omdat er verschillende weekenden toeristische trips georganiseerd worden waarvoor je kunt boeken, zijn die 24 er niet altijd allemaal.

Tegeltjeswijsheid
 
Haast is een menselijke dwaling die zich niet bijster diep geworteld heeft op het Afrikaanse platteland (Henning Mankell: de herinnering leeft).
 
Dagelijks worden we geconfronteerd met deze wijsheid. Een wijsheid die goed illustreert dat het leven vanuit verschillende gezichtspunten beleefd of geleefd kan worden.
 
Wij lopen hier te hard, althans dat zeggen zij. Zij zeggen dat wij met ons tempo sociale contacten vermijden. Wij lopen ontmoetingen voorbij. Wij willen alles meteen klaar of compleet hebben, zij vinden het niet erg om 2x of 3x te moeten lopen, want dan is er weer een ontmoeting met de medemens.

Tien, taxi, taso, taai taai en theedoos.
 
Rare titel, dat zeker. Dat komt omdat ik niet veel inspiratie heb, want deze week een paar dagen ziek geweest en niet zoveel meegemaakt. Voor deze blog dacht ik gewoon maar wat gevarieerde onderwerpen te doen.
 
Tien (spreek uit: Tin) is de naam van de Amerikaan van Vietnamese afkomst die sinds 1 maand in
Lwengo zit en zich voor 2 jaar aan het project verbonden heeft. Hij is super. Grappig, enorm hard
werkend, creatief en oersterk. Hij heeft voor ons een constructie verzonnen om buiten met onze
nieuwe bush douche te kunnen douchen. Overdag ligt de zak met water in de zon warm te worden
en ’s avonds kunnen we douchen.
Hij heeft ook een heel diepe kuil gegraven voor het afval, dat normaal ergens achter het huis
gedumpt werd en waarnaar de kinderen op strooptocht gingen om werkelijk alles opnieuw op

Trekpleister
 
Het was  vergeleken bij vorige week een vrij rustige week, die overigens nog niet is afgelopen  maar ik heb nu gelegenheid een blog te plaatsen, omdat ik voor het project even in de stad moet zijn en het aankomende weekend blijf ik waarschijnlijk op het project.
 
Het was vorige week zo hectisch, omdat het bij de school naast het huis druk en lawaaierig was. Het is het einde van het schooljaar en dat wordt traditiegetrouw met een ‘speechday’ afgesloten, waarvoor de kinderen van de school aan het oefenen zijn, van ’s morgens 7 uur tot ’s avonds zes uur, een hoop zang, drums en andere instrumenten en vooral opgewonden kinderen die voortdurend rond ons huis zoemen. Wij, en de aandacht die we geven, zijn een echte trekpleister, en als we geen aandacht geven, dan zijn we dat nog, want dan wordt er onophoudelijk naar ons geroepen in de hoop dat er toch een reactie komt. En reken maar dat die er komt, want het zijn heuse verleiders.
 

Tis hier weer fantastisch
Tjee, wat heb ik veel te vertellen. Dat gaat me nooit allemaal lukken. Al zoveel meegemaakt en zoveel indrukken op gedaan. Ik weet gewoon niet waar te beginnen.
Er zullen oud vrijwilligers zijn die deze blog zullen lezen, een aantal van hen hebben mij spullen of geld meegegeven voor de gemeenschap en zij willen natuurlijk weten hoe het met hun ‘favorieten’ is. Dat doe ik aan het eind, niet om te traineren hoor, maar omdat het anderen waarschijnlijk minder interesseert.